Վ.Սարոյան

Վիլյամ Սարոյանը ծնվել է Արևմտյան Հայաստանի Բիթլիս Բաղեշ քաղաքից Ֆրեզնո գաղթած հայի ընտանիքում: 4 տարեկանում զրկվել է հորից, որոշ ժամանակ ապրել է որբանոցում: Այնուհետև մայրը որդուն հանել է որբանոցից, կրթության տվել: Ընտանիքի հոգսն ստիպել է պատանուն թողնել դպրոցը և փողոցներում լրագիր վաճառել, ապա դարձել է հեռագրատան ցրիչ: Աշխատանքը, սակայն, նրան չի խանգարել զբաղվելու ընթերցանությամբ, նաև ստեղծագործել է. գրել է փոքրիկ պատմվածքներ: Բոստոնի «Հայրենիք» շաբաթաթերթում 1933 թ-ին տպագրվել է նրա առաջին պատմվածքը՝ Սիրակ Գորյան ստորագրությամբ: Սարոյանի պատմվածքների անդրանիկ ժողովածուն՝ «Խիզախ պատանին թռչող ճոճաձողի վրա…», լույս է տեսել 1934 թ-ին և միանգամից ճանաչում բերել երիտասարդ գրողին: 1939 թ-ին «Կյանքիդ ժամանակը» պիեսի համար Սարոյանն արժանացել է Նյու Յորքի քննադատների և Պուլիցերյան մրցանակների, բայց վերջինից (10 հզ. դոլար) հրաժարվել է՝ պատճառաբանելով, որ պետությունը չպիտի խառնվի գրականության գործերին: Վիլյամ Սարոյանը երազանքներով ու խոհերով, ողջ էությամբ կապված էր Հայաստանին, հայ ժողովրդին: Առաջին անգամ հայրենիքում եղել է 1935 թ-ին, այնուհետև՝ 1960, 1976 և 1978 թթ-ին: Սարոյանը ՀԽՍՀ «Խաղաղության պահպանման և հայրենիքի հետ կապերի ամրապնդման ուղղությամբ ակտիվ գործունեության համար» մրցանակի առաջին դափնեկիրն է: Մահից առաջ կտակել է, որ իր աճյունի մի մասը թաղվի հայրենի հողում: 
Սարոյանի գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով, հայերեն՝ բոլոր ստեղծագործությունները: 
Սարոյանի անունով Երևանում կոչել են փողոց, դպրոց և համալսարան, կանգնեցվել է հուշարձանը: 2008 թ-ին գրողի ծննդյան 100-ամյակի առթիվ ՀՀ-ում հայտարարվել էր «Սարոյանական տարի»:
Реклама

իմ թաղը

Իմ թաղամասը կոչվում է Ֆուչիկի փողոց 19 և Ես կպատմեմ իմ թաղամասի մասին:Մեր թաղամասում կա միհատ մեծ խանութ, որն կոչվում է Կայզեր:ՈՒնի մեծ այգի որտեղ կան ֆանտա նէր և խաղա հրապարակ նէր:ՈՒնենք մեկ հատ դպրոց:ՈՒնենք հիվանդանոց, որն կոչվում է Հանրապետական հիվանդանոց

Փիղն ու վագռը

Մի օր մի որսորդ մի փիղ վնասեց և մի վագր եկավ և ասաց.

-Ինչ է եղել: Փիղն ասաց.

-Որսրդն է վնասել և վագրը բարկացած ասաց.

-Ինչու մարդիկ ձեր նման թույլ կենդանիներին են վնասում և փիղը պատասխանեց.

-Վագր եղբայր, դու ճիշտ ես ասում հիշիր և խնդրում եմ իմ ընտանիքին պաշդպանիր և փիղը մահանում է:

հայրենագիտություն

Իմ ազգանունը Սինհա է և պարզվում է, որ Հնդկաստանի առաջին նախագահի ազգանուել էր Սինհա  Հնդկաստանի Բիհար քաղաքի արքաի ազգանուն էր նէր Սինհա: Ես ծնվել եմ Հնդկաստանի Նյու –դելի մայրաքաղաքում:Մայրիկս Սիսիան վաղատին գյուղում:Հայրիկս ծնվել է Հնդկաստանի Բիհար քաղաքում:Պապիկս Սիսիանում, իսկ տատիկս վրաստանում, որոֆհետև ցեղասպանության ժամանակ տատիկիս պապիը ու տատիկը փախել են վրաստան:

Երկարագուլպա Պիպի

1.Պիպինկրկեսումեղելէ- այո:

2.ԻնչուԹոմիիևանիկայիմայրիկըթույլչտվեցՊիիպինգալիրենցտուն- որոհետևնաշատչարպահեցիրեն:

3.Պիպինկարողէմեկձեռքովմեկձիբարձրացնել-այո:

4.ԻնչուՊիպիիհայրիկըմահացավ- Պիպիիհայրիկըճամփորդումէրևնավըխորտակվեց։

5.Պիպինաշխարհիամենաուժեղմարդնե-այո։

6.Պիպինհարուստե — այո։

7.Պիպին ընկերասեր էր-այո։

8.Պիպիի մայրկը և հայրիկը մահացել էին-այո։

9.Պիպին ծիծաղելի է հագնվում-այո։

10.Կրկեսում Պիպինինչէրանում-նանրանչարաճճիէրպահում:

11.Պիպին քանիտարեկան է-Պիպին 9 տարեկանէր:

12.Պիպին ինչկենդանիուներ-ձի և կապիկ:

13.Պիպին ինչու չի գնում դպրոց-որովհետև նա չիուզում:

14.Պիպին վախենում է ոստիկաններից-ոչ նա չի վախենում ոստիկաններից:

15.Պիպին մաքրասեր էր թե ոչ-այո:

 

 

 

 

 

 

 

 

Հիմաել բույսերի մասին

Բույսերի շարքին են պատկանում նաև ջրիմուռները կամ նրանց խմբերից որոշները։ Բույսերը (առաջին հերթին ծաղկավորները) ներկայանում են զանազան կենսաձևերով. նրանց մեջ տարբերում են ծառեր, թփեր, խոտաբույսեր և այլն: Բույսերը հանդիսանում են բուսաբանակն ուսմունքի կողմից ուսումնասիրվող կարևոր օբյեկտ։

 

download.jpg

Ես տանը չունեմ կենդանի և ես արջի մասին կպատմեմ:

Արջը լինումեն սպիտակ և գորշ: Արկենտինայում և հյուսիսային բյեռում կան սպիտակ արջեր:Իրանց մորդին մեզ թվում է սպիտակ, բայց նա շատ մուգ է գույն ունի գրեթե սև է:Սև գույնը թույլ չի տալիս, որ նրանք սառչեն: Իսկ նրանց մազիկները զուրկ են  գունավորումից և արևի լույսի շնորիվ են թվում սպիտակ: Սպիտակ արջերը աշխարի ամենա խոշոր կենդանիներնեն աշխարհի:download.jpg

A bicycle

John’s father likes to swim. So he often goes to the swimming pool. His mother likes to play tennis. They often go to the stadium. Their son John is seven. He wants to be a good sportsman. His mother teaches him to play tennis but he asks his parents to give him a bicycle.

One day Father comes home and says: «I have got a present for you. Come and see».

John comes up and sees…..»Oh, it’s great! It’s a bicycle! I like it very much. Thank you Daddy! I am so glad to have it».

Every day Father and John go to the sports ground to ride a bike.

One day John says, «I can ride a bicycle very well. Let’s ask Mother to go with us».

So they go to the sports ground and watch John riding a bike. He rides and rides and rides. He is happy. He says, «Look, Mum! No hands!» Then he says, «Look, Dad! No feet!»

But suddenly John cries, «Look, Mum! No teeth!»

Ճամբարի երկրորդ շաբաթվա երրորդ օր

Այսօր, ինչպես միշտ, մենք օրը սկսեցինք ընդանուր պարապունքով: Ընդհանուր պարապմունքից հետո մենք մի քիչ անգլերեն երգեցինք, հետո Արտյոմի հետր գնացինք չորորդների դասարան, որ պատրաստվենք տիար Բլեանի գալուն: Ժամը 11-ին մենք գնացինք դպրոցի հետևի ծիրանի ծառի մոտ, որտեղ պետք է լիներ հանդիպումը: Խոսեցինք կրթահամալիրի ձեռքբերումների մասին, որից հետո գնացինք, նախաճաշեցինք և սկսեցինք պատրաստվել Թատերական ներկայացման ու գնացինք երկարօրյա: Հիմա ես այսօրվա մասին եմ գրում, իսկ մյուսները գիրք են կարդում և իրենց բլոգներում պատմում են իրենց կարդացած գրքի մասին: Շուտով հաց կուտենք, իսկ հետո, եթե խելոք մնանք, հեծանիվ կքշենք և կգնանք տուն: